Παλιά, σε άλλες εποχές,
αν τα ’παιρνες τα γράμματα,
αν είχες δηλαδή σπουδές,
σπουδαία έκανες πράγματα!! ….
Τώρα ο πλούτος κυριαρχεί
κι αυτό είναι μόνο η αρχή..
Έτσι όπως παν’ τα πράγματα
σε τούτον τον αιώνα,
και στο ‘κορώνα ή γράμματα’,
θα λέμε όλοι: ‘κορώνα!’
Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από την αγαπητή Παπιέρα, η οποία κάνει φανταστική δουλειά με papier mache!
Ήταν μια φορά και έναν καιρό μια τόσο δα μικρούλα αρκουδίτσα, η μικρότερη σε ηλικία στο χωριό Μιάμ-Μιάμ! Τρελαινόταν για ολόφρεσκα γλυκά κάθε είδους και φυσικά για λαχταριστό μέλι! Κάθε μέρα έτρωγε φρυγανιές με μέλι, σοκολατένια γλυκά και γλειφιτζούρια.
Η μαμά αρκούδα της έλεγε συνέχεια: «Καταλαβαίνω μικρή μου αρκουδίτσα ότι δεν μπορείς να αντισταθείς στα πεντανόστιμα γλυκά του φούρνου του χωριού μας, αλλά καλό θα ήταν να τρως λιγότερα. Δεν κάνει καλό τα παιδιά να τρώνε τόσα πολλά γιατί χαλάνε τα δόντια και κάνουν την κοιλίτσα να πονάει. Πρέπει να τρώνε και χορταράκια, φακές , φασολάκια, κρεατάκι!»
Αλλά η μικρή μας αρκουδίτσα δεν άκουγε τη μαμά της και όχι μόνο αγόραζε πολλά γλυκά αλλά δεν τα μοιραζόταν και με τα αδερφάκια της που της ζητούσαν να φάνε. Οι μέρες περνούσαν και έφτασε η γιορτή του γλυκού που γινόταν κάθε χρόνο στο χωριό Μιάμ-Μιάμ! Ααα η μικρή μας τρελαινόταν γι’ αυτή τη γιορτή! Διαρκούσε τρεις ημέρες .Εκεί οι μαμάδες αρκούδες έφτιαχναν πολύχρωμες λιχουδιές και γλειφιντζούρια σε διάφορα σχήματα! Την Τρίτη μέρα γινόταν ο διαγωνισμός του καλύτερου γλυκού και στο τέλος τα μικρά αρκουδάκια μπορούσαν να φάνε όσα γλυκά ήθελαν! (more…)
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι, η Αννούλα. Ήταν ψηλή, λεπτή με μάτια γαλανά και ολόχρυσες πυκνές μπούκλες. Όμως αυτές οι μπούκλες δεν είχαν μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά και μαγικές ιδιότητες…. κάθε φορά που φυσούσε ο άνεμος αυτές ταλαντεύονταν περίτεχνα και χόρευαν ξέφρενα, διασκεδάζοντας όποιον τύχαινε να δει το θέαμα αυτό και προκαλώντας όμως παράλληλα τα αρνητικά σχόλια των συμμαθητών της.
Η Αννούλα κάθε άλλο παρά χαιρόταν γι’ αυτές τις άτακτες και ευτυχισμένες κατοίκους του κεφαλιού της. Ευχόταν να είχε ίσια μαλλιά, όχι τόσο πυκνά και μαύρα, ώσπου αποφάσισε τελικά να τις ξεφορτωθεί μια για πάντα. Ήθελε να κουρέψει τα μαλλιά της τόσο κοντά όσο ενός αγοριού! Όμως κάτι περίεργο συνέβη την ημέρα που βρέθηκε στο κομμωτήριο… την ώρα που το ψαλίδι της κομμώτριας πλησίαζε απειλητικά τα κατάξανθα μαλλάκια της γλυκιάς Αννούλας, μια τρεμάμενη και σιγανή φωνούλα ακούστηκε από το πουθενά «Σε παρακαλώ μη μας κόψεις» κάνοντας την Άννα να ξαφνιαστεί. (more…)