Είμαι και είσαι εγώ
και όπου βρίσκεσαι βρίσκομαι
και είμαι απλωμένος σε όλα τα πράγματα
κ’ από όπου θέλεις μπορείς να με μαζέψεις.
Μαζεύοντας εμένα μαζεύεις τον εαυτό σου…
Κοντά σε σένα βλέπω εμένα και όταν σε θέλω,
θέλω τον εαυτό μου και όταν είμαστε μαζί,
εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει η ζωή.
Αν νοιώθω έτσι για πάντα…
Μπροστά σου σκοτάδι και φως.
Πίσω σου ο Ωκεανός.
Μέσα μου η ψυχή σου και ενωμένοι,
ο ουρανός.
Αφιερώθηκε κάποτε σε κάποια με πράσινα, γκρι, κίτρινα και γαλάζια, ταυτόχρονα, μάτια (Αλλά δεν το ξέρει, θα το μάθει ποτέ άραγε;).
Παλιά, σε άλλες εποχές,
αν τα ’παιρνες τα γράμματα,
αν είχες δηλαδή σπουδές,
σπουδαία έκανες πράγματα!! ….
Τώρα ο πλούτος κυριαρχεί
κι αυτό είναι μόνο η αρχή..
Έτσι όπως παν’ τα πράγματα
σε τούτον τον αιώνα,
και στο ‘κορώνα ή γράμματα’,
θα λέμε όλοι: ‘κορώνα!’
Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από την αγαπητή Παπιέρα, η οποία κάνει φανταστική δουλειά με papier mache!