Ο Φάνης, η Σοκολάτα κι εγώ – Part 2

Γειά! Είμαι ο… Βασικά αυτός είναι ο Φάνης. Ένα κλασικό κολεόπτερο. Αλήθεια! Δε διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα, απλά, μπορέι και μιλάει και έχει μεγάλη αδυναμία στις σοκολάτες.

Φ. – Ναι, ναι!

Ε. – Σκάσε!

Φ. – ( Κλαψ… )

Ίσως κάποιοι πουν ότι ο Φάνης δε μοιάζει με κλασικό κολεόπτερο έτσι όπως απεικονίζεται στο σκίτσο. Αλλά μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;

Είστε εντομολόγος;

Εγώ… Δουλεύω στο δημόσιο. Τι ακριβώς κάνω; Δεν έχει σημασία και δε θυμάμαι ακριβώς να πω την αλήθεια! Πηγαίνω σε ένα γκρι γραφείο κάθε μέρα στις 07:00, σημειώνω κάποια πράγματα στον Υ/Η ( ή Η/Υ νομίζω! ) και φεύγω στις 15:00.

Απέναντι από εκεί που εργάζομαι, είναι ένα κίτρινο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο, λέγεται “Οπτασία” και έχει μια τεράστια συλλογή από σοκολατένια γλυκά! Κρουασάν, Ντόνατς, Πάστες, Τάρτες, Βάφλες, Προφιτερόλ, Κωκ, Σουφλέ σοκολάτας είναι μόνο λίγα από την τεράστια συλλογή του. Τα υπόλοιπα έχουν περίεργες ονομασίες, είναι αναμειγμένα με φρούτα, σιρόπια, δέντρα και λαχανικά και κοστίζουν μια περιουσία!

Κάπου εκεί, πίσω από ένα περήφανο, γέρικο δέντρο και πάνω σε μια πινακίδα διεύθυνσης, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και αδιάκριτες  μυγοσκοτώστρες, ο Φάνης με περιμένει υπομονετικά να βγω από την “τεράστια πύλη” ( έτσι έλεγε την είσοδο της πολυκατοικίας που συστεγάζονται τα γραφεία που δουλεύω ), με το κλασικό θλιμμένο του ύφος.

Ε. – Oh σταμάτα επιτέλους…

Ο Φάνης, κάνει μια γύρα από τον εαυτό του, περπατά κάθετα και πάνω στην πινακίδα, κοιτώντας τα απέναντι δέντρα με ένα απλανές βλέμμα.

Φ. – Ξέρεις τι είναι η Γκιώσα;

Ε. – Όχι Φάνη, τι είναι;

Φ. – Η γκιώσα είναι η γριά καρακάξα! ΘΑ ΓΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΟΥΤΕ ΤΑ ΜΙΣΑ ΣΟΚΟΛΑΤΟ-ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ “ΟΠΤΑΣΙΑΣ” !

Ε.- Μα τι λες; Σε χτύπησε κατακέφαλα ο ήλιος; Δοκίμασες κάποιο νέο εντομοαπωθητικό; Δε σου είπα να μείνεις μακριά τους;

Φ. – Μου’χεις φάει τα καλύτερα μου χρόνια!

Ε.- Κι εσύ τις καλύτερες σοκολάτες!

Φ.- Ναι, αλλά δεν ήταν δικές σου…

Ε.- Φάνη, σύνελθε! Λοιπόν, λέγε! Διάλεξες τι θα φάμε σήμερα; Το ζελέ σοκολάτας έχει σειρά;

Φ.- Τιι; Θα συνεχίσουμε δηλαδή την εξερεύνηση των χαμένων επιδορπίων; Γιούπιιιι!

Ε.- Μπορώ να κάνω κι αλλιώς;

Η συμφωνία μας ήταν σαφέστατη. Καθόμουν για 10 δευτερόλεπτα μπροστά από κάθε γλυκό. Όταν ένοιωθα ένα μικρό τσίμπημα στο λαιμό μου, δεν έπρεπε με τίποτα να τον ξύσω! Ήταν το σύνθημα του Φάνη, ότι βρήκε επιτέλους το γλυκό που θέλει.

Πέταξε στον ώμο μου με χαρούμενους ελιγμούς, κοίταξε δεξιά-αριστερά για ενδεχόμενες απειλές ( δεν ησυχάζει ποτέ! ) και προχωρήσαμε μαζί προς την “Οπτασία”…

Συνεχίζεται!

Όσο συνεχίζεται όμως, μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο επισόδειο του Φάνη,  εδώ!