Περιπέτεια με άρωμα.

Εγκλωβισμένος  μέσα σε λέξεις και ανόητες παραγράφους, προσπαθώ να βρω μια έξοδο διαφυγής. Ψάχνω σα τρελός εξόδους ασφαλείας, μα νομίζω ότι δεν κάνω ότι περνά από το χέρι μου για να ξεφύγω. Κάτι με κρατά πίσω. Κάτι με γοητεύει μέσα σε αυτές τις χαζές λεξούλες. Υπάρχει κάτι εκεί;

«Έι, σας μιλάω!»

Κι όμως δείχνει σα να είναι ζωντανό. Η ευτυχία είναι περίεργο πράγμα. Όταν νομίζεις πως είναι δίπλα σου ξεχνιέσαι και πέφτεις με ταχύτητες του κόσμου στα σημεία. Όταν είναι δίπλα σου, συνήθως τη μπερδεύεις με δυστυχία. Φταίμε στα αλήθεια εμείς που μας έχουν διδάξει λάθος τα χρώματα;

Κι όμως ξέφυγα, προσπάθησα και είδα πράγματα αλλιώς. Τι με κρατά ακόμη; Η συνήθεια είναι δύναμη που νίκησα νωρίς και δε με πιάνει. Τι άλλο μυστικό είναι εκεί έξω αόρατο και περιμένει;

Ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει, το πάτωμα γίνεται γυαλιστερό, μαύρες άσπρες τετράγωνες επιφάνειες, κόκκινες κουρτίνες και τι ψηλό που είναι το ταβάνι εδώ; Μου αρέσει όταν έχω χώρο να αναπνεύσω…

«Θέλεις να χορέψουμε;» με ρωτάει μια όμορφη ευγενική δεσποινίς.

«Όχι» είπα από μέσα μου, «αλλά δε βαριέσαι, αφού μπήκα στο χορό ( μα πως μπήκα; ) ας χορέψω».

«Ναι, γιατί όχι…», απαντώ τελικά.

Τα φώτα χαμηλώνουν, νοιώθω το σώμα της κοντά μου, είναι όμορφη… Μυρίζει όμορφα επίσης. Χμμ… Βανίλια.

Καθώς κινούμαστε ρυθμικά, το μαύρο-άσπρο πάτωμα φαίνεται ότι με συμπάθησε και μου δείχνει το δρόμο.

«Μα που ήσουν σε όλη μου τη ζωή;» σκέφτηκα και αμέσως αναρωτήθηκα αν αυτός ο χορός είναι σημαντικός. Πάντα ήθελα κάποιον, κάτι, να μου δείχνει το δρόμο στους σημαντικούς χορούς της ζωής μου.

«Και πάντα είχες, πάντα θα έχεις.»

….

Βαθιά αναπνοή και «τι στο… Γιατί δάκρυσα; Από τις τσίμπλες θα’ναι…  Γαμώ, 08:06, ουφ…»