Είμαι και είσαι εγώ
και όπου βρίσκεσαι βρίσκομαι
και είμαι απλωμένος σε όλα τα πράγματα
κ’ από όπου θέλεις μπορείς να με μαζέψεις.
Μαζεύοντας εμένα μαζεύεις τον εαυτό σου…
Κοντά σε σένα βλέπω εμένα και όταν σε θέλω,
θέλω τον εαυτό μου και όταν είμαστε μαζί,
εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει η ζωή.
Αν νοιώθω έτσι για πάντα…
- Τελειώνοντας τη δουλειά ξέρεις τι θέλω να κάνω;
- Φάνης: …… Γλυψ, μιαμ, γκρουλγκ….
-Θέλω να της τηλεφωνήσω και απλώς να της ζητήσω να βγούμε. Να πάμε μια βόλτα ή σινεμά…
- Φάνης: ….Γλουρπ, σκγλλλρ, μιααμ…!
- Θα μπορούσαμε να πάμε για μπόουλινγκ! ή κάτι διασκεδαστικό, είναι καλό όταν οι άνθρωποι διασκεδάζουν. Σε συνδέουν με το πόσο ωραία πέρασαν, κι αν δεν είσαι εντελώς ελεϊνός, μπορείς να κάνεις την κίνηση σου, και τότε…
- Φάνης: … Μιαμ, γλαρπ, Γλουρπ, γλυψ, σνορτ!
- ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;
- Φ. : Μα τι έκανα πάλι;; Για όλα ο Φάνης φταίει! Μη το ένα, μη το άλλο, αμάν! Φτάνει πια, βαρέθηκα να είμαι πάντα το κολεόπτερο που πάντα φταίει για όλα! κλαψ…
- Φάνη… Σύνελθε…
-Φ. : Οκ 
- Ωραία παράσταση πάντως. Να συνεχίσω;
-Φ. : Ναι, γιατί όχι. Μπορώ να συνεχίσω κι εγώ;
- ΦΑΝΗ!
- Φ. : Οκ, οκ!
- Έλεγα λοιπόν, θα κάνεις τη κίνηση σου και θα δείξεις τον πραγματικά φοβερό χαρακτήρα σου, you know ? Μπορούμε να μιλήσουμε για τα ενδιαφέροντα μας! Ναι, αυτό θα κάνουμε!
-Φ. : Αλήθεια, ποια είναι τα ενδιαφέροντα σου;
- Εεε.. ξέρεις, διάφορα… Μ’αρέσει τοο… και π.χ, βλέπω, τηλεοοραση… και κάνω πράγματα…
“Δύσκολα…” σκέφτηκε ο Φάνης, και συνέχισε:
-Φ.: χμμ… σαν τι πράγματα δηλαδή;
- … Σκατά! Για τι πράγματα θα μιλήσουμε, δεν έχω κάν ενδιαφέροντα! Μπορώ να της δείξω τη συλλογή μου με τα γραμματόσημα!
-Φ.: Σαν την coca cola light!
- Σκάσε! Όχι δε θα το κάνω αυτό, είναι πολύ βαρετό. Θέλω εντυπωσιακά πράγματα. Να δείχνουν έναν δυναμισμό, ένα προφίλ σημαντικής και βαθιάς προσωπικότητας…
-Φ.: Το βρήκα, δείξε το ψυγείο! Είναι αρκετά βαθύ και πολύ σημαντικό μιας και όταν αγοράζουμε σοκολατίνες και προφιτερόλ, τα βάζουμε όλα εκεί!
- Φάνη, δε βοήθας…
Φ.: Αν της πεις ότι ο καλύτερος σου φίλος είναι κολεόπτερο;
- Που μιλάει;
Φ.: Ναι!
- Κοίτα, ίσως την εντυπωσιάσω, όντως. Απλώς υπάρχει η πιθανότητα μέσα σε 15 λεπτά, να δεις από το μπαλκόνι ένα άσπρο φορτηγάκι και 2 αρκετά εύσωμους, θα έλεγα, άνδρες να βγαίνουν από αυτό, με ενέσεις, σκοινιά και άλλα εξαρτήματα, τα οποία σε κάποια επιπλέον δευτερόλεπτα θα δεις να τα χρησιμοποιούν επάνω μου. Μέχρι εδώ, το ξέρω ότι δεν έχεις συγκινηθεί, αλλά το γεγονός ότι δεν θα έχεις κάποιον να σου φέρνει σοκολάτες, ίσως σε συγκινήσει κάπως…
Φ.: Νομίζω, ότι είναι καλύτερα να παραβλέψουμε το σημείο που της λες ότι είμαστε φίλοι, και να προχωρήσουμε στην επόμενη ιδεά, χεχ.
Συνεχίζεται…
Όσο συνεχίζεται όμως, μπορείτε να δείτε τα πρώτα μέρη της ιστορίας, part 1, part 2.
Γειά! Είμαι ο… Βασικά αυτός είναι ο Φάνης. Ένα κλασικό κολεόπτερο. Αλήθεια! Δε διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα, απλά, μπορέι και μιλάει και έχει μεγάλη αδυναμία στις σοκολάτες.
Φ. – Ναι, ναι!
Ε. – Σκάσε!
Φ. – ( Κλαψ… )
Ίσως κάποιοι πουν ότι ο Φάνης δε μοιάζει με κλασικό κολεόπτερο έτσι όπως απεικονίζεται στο σκίτσο. Αλλά μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;
Είστε εντομολόγος;
Εγώ… Δουλεύω στο δημόσιο. Τι ακριβώς κάνω; Δεν έχει σημασία και δε θυμάμαι ακριβώς να πω την αλήθεια! Πηγαίνω σε ένα γκρι γραφείο κάθε μέρα στις 07:00, σημειώνω κάποια πράγματα στον Υ/Η ( ή Η/Υ νομίζω! ) και φεύγω στις 15:00.
Απέναντι από εκεί που εργάζομαι, είναι ένα κίτρινο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο, λέγεται “Οπτασία” και έχει μια τεράστια συλλογή από σοκολατένια γλυκά! Κρουασάν, Ντόνατς, Πάστες, Τάρτες, Βάφλες, Προφιτερόλ, Κωκ, Σουφλέ σοκολάτας είναι μόνο λίγα από την τεράστια συλλογή του. Τα υπόλοιπα έχουν περίεργες ονομασίες, είναι αναμειγμένα με φρούτα, σιρόπια, δέντρα και λαχανικά και κοστίζουν μια περιουσία!
Κάπου εκεί, πίσω από ένα περήφανο, γέρικο δέντρο και πάνω σε μια πινακίδα διεύθυνσης, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και αδιάκριτες μυγοσκοτώστρες, ο Φάνης με περιμένει υπομονετικά να βγω από την “τεράστια πύλη” ( έτσι έλεγε την είσοδο της πολυκατοικίας που συστεγάζονται τα γραφεία που δουλεύω ), με το κλασικό θλιμμένο του ύφος.
Ε. – Oh σταμάτα επιτέλους…
Ο Φάνης, κάνει μια γύρα από τον εαυτό του, περπατά κάθετα και πάνω στην πινακίδα, κοιτώντας τα απέναντι δέντρα με ένα απλανές βλέμμα.
Φ. – Ξέρεις τι είναι η Γκιώσα;
Ε. – Όχι Φάνη, τι είναι;
Φ. – Η γκιώσα είναι η γριά καρακάξα! ΘΑ ΓΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΟΥΤΕ ΤΑ ΜΙΣΑ ΣΟΚΟΛΑΤΟ-ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ “ΟΠΤΑΣΙΑΣ” ! 
Ε.- Μα τι λες; Σε χτύπησε κατακέφαλα ο ήλιος; Δοκίμασες κάποιο νέο εντομοαπωθητικό; Δε σου είπα να μείνεις μακριά τους;
Φ. – Μου’χεις φάει τα καλύτερα μου χρόνια!
Ε.- Κι εσύ τις καλύτερες σοκολάτες!
Φ.- Ναι, αλλά δεν ήταν δικές σου…
Ε.- Φάνη, σύνελθε! Λοιπόν, λέγε! Διάλεξες τι θα φάμε σήμερα; Το ζελέ σοκολάτας έχει σειρά;
Φ.- Τιι; Θα συνεχίσουμε δηλαδή την εξερεύνηση των χαμένων επιδορπίων; Γιούπιιιι!
Ε.- Μπορώ να κάνω κι αλλιώς;
Η συμφωνία μας ήταν σαφέστατη. Καθόμουν για 10 δευτερόλεπτα μπροστά από κάθε γλυκό. Όταν ένοιωθα ένα μικρό τσίμπημα στο λαιμό μου, δεν έπρεπε με τίποτα να τον ξύσω! Ήταν το σύνθημα του Φάνη, ότι βρήκε επιτέλους το γλυκό που θέλει.
Πέταξε στον ώμο μου με χαρούμενους ελιγμούς, κοίταξε δεξιά-αριστερά για ενδεχόμενες απειλές ( δεν ησυχάζει ποτέ! ) και προχωρήσαμε μαζί προς την “Οπτασία”…
Όσο συνεχίζεται όμως, μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο επισόδειο του Φάνη, εδώ!